Waszczykowski, błąd w matriksie

Witold Waszczykowski to zdecydowanie najbardziej tajemnicza postać w ekipie Beaty Szydło.

Ktoś mógłby się w tym miejscu oburzyć albo spróbować polemiki. A Jan Szyszko? No więc minister środowiska to oczywiście historia smutna (zwłaszcza dla środowiska), lecz wytłumaczalna. Za dziarskim drwalem stoi wiele lat znajomości z Jarosławem Kaczyńskim i potęga o. Rydzyka.

A Antoni Macierewicz? Minister obrony, owszem, śmieszy, tumani i przestrasza (oraz szkodzi PiS, armii itp.), ale za cynikiem smoleńskim stoi miłość elektoratu. Macierewicz dla znacznej części wyborców PiS jest drugi po Kaczyńskim, jego nagła dymisja byłaby niezrozumiała.

Wśród pozostałych ministrów są lepsi i gorsi, ciekawsi i mniej ciekawi, ale zasadniczo nie rzucają się aż tak w oczy, a jeśli nawet się rzucają – jak Anna Zalewska czy Mariusz Błaszczak – to z przerwami.

Witold Waszczykowski przerasta pod tym względem całą resztę rządu o głowę. Nie było chyba wywiadu, w którym nie powiedziałby czegoś głupiego. Jest jak fabryka gaf pracująca na dwie zmiany, jest jak niezmordowany przodownik pracy bijący rekord w liczbie wpadek. Prominentni politycy obozu władzy nie nadążają ze sprzątaniem po Waszczykowskim, powinien powstać osobny resort odpowiedzialny wyłącznie za rozwiązywanie waszczykowskich kryzysów.

W jego dorobku jest obrażenie uczestników najliczniejszych protestów za rządów PiS, zagwarantowanie Polsce poparcia nieistniejącego państwa, a teraz doszło oskarżenie o sfałszowanie wyboru Donalda Tuska na szefa Rady Europejskiej. Waszczykowski, owładnięty obsesją przypodobania się Kaczyńskiemu, nie zauważył, że wszyscy w PiS, łącznie z prezesem, wiosłują chwilowo w stronę Europy, by odrobić straty po porażce z Tuskiem.

Co to za tajemnicza siła, która trzyma Waszczykowskiego w MSZ?

Minister w PiS jest singlem. Nie zbudował sobie wyjątkowych relacji z Kaczyńskim. Naraził się PiS-owym radykałom tym, że działa zbyt wolno; skłócił się z PiS-owskimi gołębiami jak jego własny zastępca Konrad Szymański. Nie czuje polityki, jest sobie sterem, żeglarzem i okrętem i co chwila wpada na skały. Niczego PiS-owi nie załatwił, za to odpowiada za straty sondażowe i wizerunkowe partii. Zresztą nawet posłowie PiS się z niego nabijają. A jednak trwa.

Wygląda trochę jak błąd w matriksie; jego zaistnienia i ciągnącego się aż do dziś niczym guma do żucia istnienia w gmachu MSZ nie tłumaczy nic.